Tijdens de ineenstorting van de Sovjet-Unie werd Turkmenistan onafhankelijk. Vrijheid bracht die gebeurtenis allerminst. Alleen door de staat gecontroleerde instellingen zijn toegestaan. De dictatoriale regering gebruikt een enorm netwerk van politie, geheime diensten en lokale imams om religieuze activiteiten te controleren. Christenen in het land moeten uiterst voorzichtig te werk gaan, de bevolking is overwegend islamitisch en het christendom wordt met argwaan bekeken.
Religieuze groepen moeten zich laten registeren, maar alleen kerken met minstens vijftig leden ouder dan 18 jaar kunnen een vergunning krijgen. Een vergunning voor niet-geregistreerde kerken is vrijwel onmogelijk. Alle christelijke groeperingen staan onder streng toezicht, ook kerken die al eeuwenlang in het land zijn. De Orthodoxe Kerk kan echter ongehinderd samenkomen, andere kerken zijn geregeld doelwit van politie-invallen. Sommige christenen worden gevangengenomen, de gevangenissen zijn berucht. Christelijke bekeerlingen met een moslimachtergrond zijn het meest kwetsbaar voor vervolging, vooral op het platteland. Ze hebben te maken met fysiek geweld van familie en lokale gemeenschap, die hen terug willen laten keren tot de islam. Soms worden bekeerlingen lange tijd door hun familie opgesloten, geslagen en verstoten uit de gemeenschap. Lokale imams preken tegen hen, als gevolg hiervan verzwijgen bekeerlingen dat ze christen zijn en worden geheime gelovigen.
· Bid voor de kerkleiders, dat ze op God blijven vertrouwen en Zijn leiding zoeken in hun leven; ook heel praktisch om bescherming
· Voor de geheime gelovigen, velen leiden een dubbelleven. Bid dat ze niet bezwijken onder de druk om hun geloof op te geven, maar in contact komen met andere christenen.
· Bid dat christelijke materialen terechtkomen bij de juiste mensen. Voor lokale medewerkers die dit risicovolle werk doen, dat ze hun werk kunnen blijven doen.
Bron: Open Doors
Marcel Ticheler,
Raad van Kerken Nijverdal / Hellendoorn

